Wimax (Worldwide Interoperability for Microwave Access) to technologia umożliwiająca dostęp do sieci Internet przy użyciu radiowego łącza. Technologia ta opiera się na dwóch standardach: IEEE 802.16 i ETSI HiperaMAN, dzięki którym możliwa jest współpraca pomiędzy urządzeniami różnych firm.
Przepustowość łączy tej technologii wyliczana jest na 75 Mb/s, i oznacza to że może konkurować z rozwiązaniami przewodowymi. Niestety przy aktualnym stanie infrastruktury oraz dostępnym sprzęcie średnia szybkość łączy przy wykorzystaniu tej technologii wynosi maksymalnie 2 Mb/s. Tak słaba szybkość wynika z kilku czynników. Aby mieć najwyższą szybkość odległość pomiędzy stacja nadawczą a stacją odbiorczą nie może przekraczać 10 km. W rzeczywistości, ponieważ mamy słabą sieć nadajników rezultat ten nie jest osiągalny. Aczkolwiek maksymalna odległość między nadajnikiem i anteną odbiorczą gwarantującą niezawodność wynosi około pięćdziesiąt km. Aczkolwiek rzeczywista odległość ta jest znacznie mniejsza, spowodowana przez obiekty będące na linii sygnału z anteny nadawczej do anteny odbiorczej. Wszelki budynek, drzewko, góra stojąca między stacją nadawczą a odbiornikiem zakłóca sygnał i w związku z tym obniża jakość usługi.
Technologia Wimax może być wykorzystywana głównie tam, gdzie nie ma łączy do Internetu używając tradycyjnych łączy przewodowych. Można także ją wykorzystać do tworzenia miejskich sieci komputerowych (MAN).