Gitara to instrument wywodzący się z chordofonów szarpanych typu lutniowego o płaskim spodzie i pudle w kształcie ósemki. Do Europy gitara trafiła przez Hiszpanię (prawdopodobnie dzięki Arabom) i już w średniowieczu była znana w całej Europie. Najczęściej gitary wyposażone są w sześć strun, ale wersja rosyjska ma ich siedem. Niektóre gitary wykorzystywane w wersji rozrywkowej mają po dwanaście strun.

Gitary z okresu XVII w. miały cztery zdublowane chóry nastrojone jak wewnętrzne struny lutni. W XVII i XVIII w. rozpowszechniona była również gitara o pięciu podwójnych chórach. W XVIII w. wprowadzono również gitarę z sześcioma pojedyńczymi strunami. Od razu zyskała ona sobie bardzo dużą popularność, ponieważ nie wymagała aż tak zaawansowanej techniki gry. Włoska odmiana gitary z tego okresu posiadała mocno uwypuklony spód i proste boki. Grano na niej w taki sposób, że plektronem uderzano w pięć podwójnie lub potrójnie naciągniętych strun.

Sława gitary trwa aż do dzisiaj, dodatkowo nosi ona miano ulubionego przez muzyków instrumentu towarzyszącego. W tej chwili dominują trzy typy gitar: gitary klasyczne, akustyczne i elektryczne. XIX w. w dziejach gitary zapisał się częstymi próbami modernizacji tego instrumentu, ale raczej próby te nie przetrwały i żadna z nich nie upowszechniła się na masową skalę.

Gitara w średniowieczu budowana była z jednego kawałka drewna. W otwór pod gryfem gitarzysta wsadzał kciuk, natomiast struny były montowane u samego dołu korpusu i przebiegały nad podstawkiem. Gitary w okresie renesansu korpusem wyglądały jak pudło, ale struny miały strój lutni. Zazwyczaj używane były w kręgach dworskich.