Prawdziwa artystyczna wystawa Internetowa nie jest w stanie prawidłowo rozwijać się bez solidnego stanowiska reklamowego , przykładem którego może być e-market z eksponatami, art. fora dyskusyjne oraz spis witryn poruszający podobne zagadnienia, np.:… Read the rest of this entry »

Osobiście znacznie sugeruję obrazy, których autorem jest Rafal Wysocki. Jest on przedstawicielem nurtu młodych polskich malarzy. Rafał Wysocki jest absolwentem Wydziału Form Przemysłowych w Krakowie.

Malarstwo jest używane jako sposób reprezentujących, katalogowanie i wyrażania wszystkich różnych zamiarów i zamierzeń, które są tak liczne jak funkcjonują. Obrazy można naturalistycznie w reprezentacyjnych (jak w dalszym ciągu życia lub krajobraz malarstwo), fotoamatorski, abstrakcyjny, być ładowane z narracji treści, symboliki, emocji politycznych lub być w przyrodzie.

Znaczna wielkość opowieści malarstwa jest zdominowany przez duchowe motywy i pomysły; witryn tego modelu dzieła sztuki z tematyki malarstwa przedstawiające dane na temat mitologicznych garnków do sceny biblijne świadczonych na środkowe ściany i podłogę w Kaplicy Sykstyńskiej do obrazów ciała kobiecego się jako duchowy temat.

Malarstwo jest praktyka używania kolorów na powierzchni, takich jak np. papier, płótno, drewno, szkło, lakier lub stoły. Jednak, w czasie stosujemy w znaczeniu artystycznym, termin -obraz- oznacza korzystanie z tej działalności w połączeniu z rysunkiem, w połączeniu oraz inne względy estetyczne w celu oczywistego ekspresyjnego i koncepcyjnie zaplanowanego.

Doskonale uświadamiamy sobie problem, że istnienie nasze podlega permanentnemu uporządkowaniu i nabiera rozpędu, nierzadko odczuwamy niedostatek spokoju, mając to na względzie okazuje się, że nawet kompletny amator nieubłaganie zmierza do wrażeń, które daje malarstwo - painting oraz twórczość artystyczna. W oczywisty sposób odczuwamy nostalgię za sztuką i jej pragniemy.
W roku 2004 podjęto niebanalny pomysł mający na celu reklamę malarstwa we wszystkich aspektach życia społecznego. Wychodząc naprzeciw inicjatywie , jak i zapotrzebowaniu twórców udostępniamy wam art. sklep Internetowy parający się sprzedażą malarstwa współczesnego . W art. e-markecie polecamy cały wachlarz produktów twórców z rozmaitych gałęzi sztuki nowoczesnej.
Z pewnością każdy pragnie być obok czegoś cennego. Malarstwo jest dyscypliną naszego bytu, która od pradawnych lat, jak bogini chodzi za istotą ludzką. Niewątpliwie tak to wygląda i to za sprawą pracy twórców zazwyczaj nie wpadając w duże wydatki możesz posiąść namiętnie dzieło sztuki, które docenisz mocniej niż boskie przykazania.
Rzeźba współczesna cechuje się tym, że nie można jej zaszufladkować i wymyka się przytomnemu, zazwyczaj jednak znudzonemu , jak i skomercjalizowanemu oku znawców sztuki . Nareszcie uhonorowana zaszczytami ekspozycja artystyczna K-czterdzieści cztery posiada swój firmowy e-market, który wygląda tak jak rzeźba, rzeźby …

Malarstwo jest używane jako sposób reprezentujących, dokumentowanie i wyrażania wszystkich różnorodnych zamiarów i projektów, które są tak liczne jak funkcjonują. Malunki można naturalistycznie w reprezentanckich (jak w kolejny ciągu życia lub krajobraz malarstwo), fotoamatorski, abstrakcyjny, być ładowane z narracji treści, symboliki, emocji politycznych lub być w otoczeniu.

Malarstwo to praktyka wykorzystywania kolorów na powierzchni, takich jak np. papier, płótno, drewno, szkło, lakier lub stoły. Jednak, w czasie stosujemy w sensie artystycznym, termin -obraz- oznacza korzystanie z tej działalności w połączeniu z rysunkiem, w kompozycji oraz pozostałe względy estetyczne w celu oczywistego ekspresyjnego i koncepcyjnie zamierzonego.

Znaczna część historii malarstwa jest zdominowany przez duchowe motywy i pomysły; witryn typu rodzaju dzieła sztuki z tematyki malarstwa pokazujące rzeczy na temat mitologicznych ceramik do sceny biblijne świadczonych na wewnętrzne ściany i podłogę w Kaplicy Sykstyńskiej do obrazów ciała męskiego się jako duchowy temat.

Osobiście bardzo zalecam obrazy, których autorem jest Rafal Wysocki. Jest on przedstawicielem nurtu młodych polskich malarzy. Rafał Wysocki jest absolwentem Wydziału Form Przemysłowych w Krakowie.

Dobra galeria Internetowa nie jest w stanie sensownie działać nie posiadając solidnego zaplecza, mam tu na myśli np.: sklep z dziełami sztuki, art. forum dyskusyjne również spis witryn o pokrewnej problematyce, na przykład: Webdirectory music koniecznie związany z problematyką działalności artystów i szeroko absorbowanego rozsądku artystycznego.
Zaprawdę nie mało trzeba policzyć albo zaszufladkować, mamy wiele kształtów istnienia, które pasożytują na uczuciach i estetyce. Między innymi skłania się ku temu działalność artystów w skład której wchodzą takie dyscypliny np.: kolaż, płaskorzeźba, teatr. Poddając pracę artysty krytyce zazwyczaj przemawia przez ludzi gust a nie wirtuozeria faktu, którą rozumie tylko geniusz.
Praca artystów nie tylko pełni rolę natchnionego przekazu ale także może posiadać charakter użytkowy . Wtedy praca mistrza ogranicza się do planu oraz wykonania zwyczajnych rzeczy codziennego użytku. Dzieła te zazwyczaj upłynniane i opędzlowywane będą nie w naszej ojczyźnie, dzięki internetowej Art. Galleries k44 Poland.
W wyniku inicjatywy kręgu artystów w 2004r zaistniała wystawa z dziełami sztuki o symbolicznej ksywce katharsis44, która wskazuje nam oczyszczenie poprzez cierpienie . Galeria przede wszystkim prezentuje eksponaty z takich dziedzin artystycznych jak kolaż (collage) i malarstwo .

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Aniszewski Zenon - artysta, malarz ur. w 1948r w Grudziądzu. Uprawia malarstwo sztalugowe i akwarelowe. Nazwany Gdańskim Kossakiem.
Tematyka - konie, niepowtarzalne piękno tych zwierząt. Maluje polskie dwory ziemiańskie, scenki rodzajowe, tabuny koni, konie w zaprzęgach ( bałagulski, wielkopolski, rosyjskie trojki ).
Zbiory: Centralne Muzeum Morskie w Gdańsku, w Będominie, w Grudziądzu. Prace w zbiorach prywatnych: Szwecja, Francja,
Kanada, Boliwia, Algieria, Japonia.
czyje dzieła są u nas wystawiane?
Paula Stöver - W okresie późniejszym podpisująca się dodatkowo nazwiskiem Feil/Stöver, plastyczka niemiecka, urodzona w 1918 roku w Bremen.
Uczennica profesora Bösche (Hochschule für bildende Künste Hamburg), studiowała w Kunsthoschule Bremen. Malowała najczęściej pejzaże okolic
Bremen i północnych Niemiec, motywy kwiatowe, marynistykę oraz sceny rodzajowe. Jej obrazy wystawiane są w Galerien Norddeutschlands w Bremen.
Jest notowana na ArtPrice.
czyje dzieła są u nas wystawiane?
Arnold Grabone (wł. Johan Georg Arnold), urodzony w Monachium, w roku 1892, zmarł w Buchhof (nad jeziorem Starnbergskim) w 1981 roku.
Niemiecki pejzażysta. Studiował w Monachium u Heinricha von Zügel’a, w Berlinie u Maxa Liebermana, a także w Stuttgarcie
i Paryżu. Debiutował wystawiając w Wiedniu obraz Widok z Hardangerfjord, za który otrzymał złoty medal.
Był profesorem akademii w Zurychu. Jeździł po Europie, USA i Bliskim Wschodzie. Malował pejzaże marynistyczne,
widoki odwiedzanych w czasie podróży miejsc.

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Pągowska Teresa
Urodzona w 1926, zmarła 7 lutego 2007. Dyplom w zakresie malarstwa uzyskała w roku 1951 w PPWSP (ASP), gdzie studiowała malarstwo i techniki ścienne pod kierunkiem m.in. W. Taranczewskiego.
W roku 1988 została profesorem. Chociaż uprawiała przede wszystkim malarstwo sztalugowe, w latach 50, podobnie jak wielu innych twórców, zajmowała się również sztuką monumentalną (STARÓWKA GDAŃSKA, 1953).
Tematyczne i formalne cechy malarstwa Pągowskiej pozwalają zaliczyć je do interesujących zjawisk z obszaru nowej figuracji. Nie jest to bowiem twórczość schematyczna, zamknięta w określonym module, lecz pulsująca świeżością odkryć przestrzennych i kolorystycznych. Pod tym względem wyróżniają się
kameralne prace monochromatyczne z lat 70. (MONOCHROMATY). Warto zwrócić uwagę na wykorzystujące motywy kompozycje powstające od początku lat 90. - konstruowane z lekkością, wypełnione plamami świetlistych barw (ARBUZ CZERWONY, 1996), dekoracyjne, pełne wdzięku i humoru (KOT OBSERWATOR, 1995).
Artystka wykorzystuje w nich strukturę oraz barwę niezagruntowanego płóciennego podobrazia i kreśli znaki, operując kilkoma zaledwie ruchami pędzla. Prostota form, oszczędność środków, rezygnacja z malarskiego wyrafinowania, ujawniają sumę doświadczeń, której istotę można porównać do intensywności
formuły haiku. Bohaterami tych płócien są pojedyncze elementy: jedno zwierzę.
Interesująco zaowocowało także podjęcie przez Pągowską w latach 80. tematyki religijnej (w roku 1983 otrzymała I nagrodę w konkursie na obraz z motywem Zwiastowania).
Od 1963 roku malarka należała (honorowo - w efekcie pokazu prac w paryskiej Galerie Charpentier) do grupy Realites Nouvelles i Nouvelle École de Paris. Jest laureatką nagrody nowojorskiej Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego (1990). Pisali o niej m.in.: Zdzisław Kępiński (w pracy z serii Współczesne malarstwo polskie, 1969) oraz Maciej Gutowski (w książce Teresa Pągowska, 1996). Okazję do nowych publikacji stanowiła rocznica 70. urodzin artystki, obchodzona w roku 2001.
Od chwili debiutu Pągowska Teresa brała aktywny udział w życiu artystycznym. W latach 50-54 uczestniczyła w dorocznych Wystawach Plastyki. Pokazała też swoje obrazy na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale w roku 1955.
W roku 1959 wzięła udział w Biennale Młodych w Paryżu. Już w tym czasie dała się poznać jako artystka wrażliwa przede wszystkim na dźwięczność barwy (podczas wystawy w Arsenale otrzymała nagrodę za całość prac). Cecha ta łączyła jej malarstwo z tradycją kolorystyczną, kontynuowaną przez grono pedagogów gdańskiej PWSSP,
czyli w tzw. szkole sopockiej. Współpraca z tym gronem zaowocowała też powstaniem obrazu MANIFESTACJA 1-MAJOWA W 1905 R. (1952) - jednego z najbardziej znanych przykładów realizmu socjalistycznego, który Pągowska malowała wraz z H. i J. Żuławskimi.
Obraz ten był jednak ewenementem w jej twórczości: od poetyki socrealizmu odeszła radykalnie i nieodwołalnie.
czyje dzieła są u nas wystawiane?
Młodożeniec JanJeden z najwybitniejszych twórców polskiej szkoły plakatu. Autor ponad 400 plakatów, rysunków. Wybitny projektant graficzny i malarz. Urodził się 8 listopada 1929 roku w Warszawie, zmarł 12 grudnia 2000 roku. Syn futurystycznego poety Stanisława Młodożeńca. W latach 1948-55 studiował grafikę i plakat w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych na ul. Myśliwieckiej w Warszawie (przemianowanej później na ASP)
w pracowni prof. H. Tomaszewskiego, u którego uzyskał dyplom. Współpracował jako grafik z Polfilmem, Biurem Wydawniczym Ruch, wieloma teatrami w Warszawie wydawnictwami Czytelnik, WAiF oraz czasopismami: Współczesność, Miesięcznik Literacki, Szpilki.
Laureat Ministra Kultury i Sztuki za twórczość z zakresie plakatu w 1969 roku. Zdobywca wielu nagród w kraju i zagranicą, m.in. na 1981 - JAJO WĘŻA, złoty medal, na {8. MIĘDZYNARODOWYM BIENNALE PLAKATU w Warszawie w 1980 roku złoty medal w dziedzinie prac reklamowych za CEPELIADĘ 78 oraz na Biennale Plakatu w Lathi, Finlandia (1983 - I nagroda).
Był wielokrotnym laureatem konkursu Najlepszy plakat Warszawy. Młodożeniec, znany przede wszystkim jako grafik, był również świetnym malarzem. Lubił malować na niewielkich formatach (A4), prostymi technikami jak np. tempera, często na papierze zeszytowym. Jego barwne tempery to pełne życia układy plam i linii, podporządkowane zawsze jakiejś wewnętrznej dyscyplinie.
Podobnie jak w pracach na papierze, również i w obrazach nasycone plamy barwne zamykał czarny kontur, czasem pojawiały się tu i ówdzie kropki i kreski. W swoim życiorysie Jan Młodożeniec napisał:
W ostatnich latach dużo maluję. Świadomie staram się malować rzeczy wesołe, gdzie kolor jest najważniejszy, a że to są motyle, drobiazgi na cześć sztuki, to moja sprawa. Marzą mi się obrazy nieprzedstawiające. Sam kolor. Każdy kolor jest dobry, aby we właściwym sąsiedztwie.
W ostatnich lata Młodożeniec malował przesycone lirycznym humorem prace, w których opowiadał o codziennym życiu z perspektywy wędrującego po świecie wróbla. Artysta identyfikował się z pospolitym ptaszkiem i podpisywał swoje prace jako Jan Moineau, czyli Jan Wróbel.

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Paula Stöver - W okresie późniejszym podpisująca się również nazwiskiem Feil/Stöver, malarka niemiecka, urodzona w 1918 roku w Bremen.
Uczennica profesora Bösche (Hochschule für bildende Künste Hamburg), studia w Kunsthoschule Bremen. uwieczniała najczęściej pejzaże okolic
Bremen i północnych Niemiec, motywy kwiatowe, marynistykę oraz sceny rodzajowe. Jej obrazy wystawiane są w Galerien Norddeutschlands w Bremen.
Jest notowana na ArtPrice.
czyje dzieła są u nas wystawiane?
Jean Coune (1900 - 1963) malarz niemiecki; studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie pod kierunkiem profesora Helmuta Lieseganga.
Malował krajobrazy z dolnej Nadrenii (Pejzaż wiejski ze stawem), wiejskie krajobrazy ze zwierzętami
(Pasterz ze stadem owiec, Pejzaż nadreński z krowami), a także widoki znad Morza Północnego (Kutry rybackie itp.).
czyje dzieła są u nas wystawiane?
Wojciech Górecki ur. 23-04-1959 roku. W latach 1984 - 1989 studiował w gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych, na wydziale malarstwa i grafiki. Uprawia malarstwo, rysunek
i grafikę warsztatową. O jego pracach pisano - gra świateł rodem z płócien impresjonistów. Niewątpliwa dekoracyjność tych płócien zaprawiona jest szczyptą melancholii.
Obrazy Wojciecha Góreckiego wyrażają radość z kolejnego darowanego przez życie dnia. Cykl ten można określić mianem czterech pór roku. Twórcy bliskie emocjonalnie są
wiejskie pejzaże, łąka ubarwiona polnymi kwiatami, wodne szuwary, ale także wydmy i widok morza, niebo zmieniające swoje odcienie. Prostota piękna ukrytego w codzienności,
bogatej gamie kolorów, w które ubiera się natura, emanuje spokojem, łagodzi uczuciowe sęki duszy.
Górecki jest zdania, że natura była i jest największym natchnieniem artystów, więc i on szuka w niej inspiracji. Wojciech Górecki jest w Gdańsku jak na razie jedynym poważnym malarzem
specjalizującym się w realistycznym pejzażu z gatunku postimpresjonistycznego
tzw. pięknego spojrzenia. Jest niezrównanym łowcą tego, co wydawać by się mogło nie do namalowania, co tylko można pieścic zmysłami, czego nawet nie jest w stanie zarejestrować
fotograficzna klisza.

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Alojzy Alek Osada pochodzi z Prostek. Urodził się w 1948 roku. Ukończył grajewskie Liceum, potem studia na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Po rocznej pracy przeniósł się na Wybrzeże, gdzie do 1977 roku pracował w Pracowniach Konserwacji Zabytków w Gdańsku jako restaurator. Twórczością malarską zajmuje się od 1980 roku. Udział w wystawach zbiorowych,np.:Prezentacja Sztuki Gdańskiej w RFN 1983,Wystawa Sztuki Gdańskiej w Turku, Finlandia, 1987.
Wystawy indywidualne:Bremen 1986, 97,Norymberga 1997,Gdynia 1999. Jego obrazy znajdują się w zbiorach Muzeum Historii Miasta Gdańska oraz w zbiorach prywatnych, w kraju i zagranicą.
czyje dzieła są u nas wystawiane?
Bronisław Lis urodzony w 1947 r. w Gdańsku, Artysta amator, obecnie na emeryturze. Malarstwem zainteresował się 20 lat temu. Pierwsze portrety i karykatury zwróciły uwagę bliskich znajomych. Za ich namową artysta wziął udział w pierwszym plenerze malarskim w Ścięgnicy w 1987 r.
Lis zafascynowany światłem w malarstwie impresjonistów, lubi zwiedzać galerie i muzea. Ze szczególną pasją podchodzi do rysunku historycznego; archiwalne zdjęcia, stare pocztówki, niejednokrotnie stanowią wzór dla powstających rysunków. Przerysowuje używając lupy. Ta fascynacja poza odświeżaniem starych widoków, jest cenna sama w sobie dla historyków i historyków sztuki, jako rodzaj
dokumentacji. Rysunki B. Lisa zachowują pewien niepowtarzalny charakter, jest to historia rysowana ręką autora. Rysunek ten jest niezwykle precyzyjny, niemal fotograficznie przedstawia obrazy z przedwojennego Gdańska czy Lęborka. Prace te zachowują jednak świeżość kolejnego rysownika. Nie jest to tyko kopiowanie, lecz sztuka kopiowania. Kopia w tym przypadku nie zachowuje zastygłej iluzji fotograficznej, ale w niezwykły sposób wciąga widza w atmosferę przedwojennego miasta czy pejzażu morskiego. Bryły budynków wydają się jakby z lekka poruszone, co dodaje obrazom pewnej trójwymiarowej przestrzeni.
Bronisław Lis jest rysownikiem nastroju, oddanego za pomocą niezmiernie skromnych środków - czerni i bieli, światła i cienia. Jest w tym malarstwie wiele impresjonistycznych zabiegów (w oddawaniu szczegółów) nie ma tu jednak zmagania z kolorem i światłem, jest tylko czerń, biel i gama szarości. Lis podjął jedną z najtrudniejszych dróg dochodzenia do własnej artystycznej prawdy; perfekcyjne odtwarzanie widzianego obrazu połączone z własnym sposobem na modelunek światła i cienia.
Miał już wernisaże w galerii np. pałacyku w podgdańskim Sulminie czy też W Lęborku w Klubie Nauczyciela
W swoim dorobku artystycznym ma ok. 80 obrazów olejnych, ok. 450 rysunków i ok. 100 portretów. Jest autorem herbu Łęczyc oraz Nowej Wsi Lęborskiej.
czyje dzieła są u nas wystawiane?
Janusz Osicki sam pisze o sobie w ten sposób:
Nazywam się Janusz Osicki, studia artystyczne odbyłem w latach 1971 - 1976 w PWSSP w Gdańsku na Wydziale Malarstwa, w pracowni prof. Kazimierza Śramkiewicza. Dyplom z oceną bardzo dobrą uzyskałem w 1976 roku.
W październiku 1979 r. zatrudniony zostałem w Katedrze Rysunku, Malarstwa i Rzeźby na Wydziale Architektury PG, na stanowisku asystenta. Pracowałem tam pod kierunkiem prof. Zdzisława Brodowicza i prof. Jana Góry.
W roku 1989 po przewodzie kwalifikacyjnym I stopnia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, uzyskałem tytuł doktora i od tego czasu jako adiunkt prowadzę samodzielnie zajęcia z rysunku i malarstwa ze studentami Wydziału Architektury PG. W roku 2000 uzyskałem I stopień naukowy doktora habilitowanego. Moje zainteresowanie artystyczne obejmują malarstwo sztalugowe, rysunek i grafikę. Jestem również autorem kilku realizacji malarstwa ściennego.
Przechodząc do charakterystyki mojej twórczości, chciałbym głownie skoncentrować się na malarstwie sztalugowym.
Terenem na którym uwidaczniam moje dążenie do formy, która ma otwierać wyobrażenia gdzie zanotowane są moje myśli, jest płótno. Nie chcę określać siebie i swego malarstwa, ujmować go w problemy, czy formułować jakichkolwiek deklaracji programowo-artystycznych. Wiem jedynie, że moje malarstwo tkwi głęboko w obszarze sacrum.
W dalszej mojej drodze artystycznej chciałbym kierować się zasadą, że nowoczesność w sztuce objawia się nie tylko stosunkiem do współczesności, lecz również do tradycji, w oparciu o która chcę tworzyć własny język formalny nie będący tylko przyjęciem formy, ale osobistych z nią relacji.

Amsterdam to miasto będące świadectwem walki człowieka z wodą – znajduje się tutaj więcej kanałów niż w Wenecji. Jest także symbolem tolerancji, która od czasów średniowiecznych przetrwała do teraźniejszości. Stanowi również drugi po Rotterdamie największy ośrodek przemysłowy i centrum kulturalne Holandii – niewielkiego, gęsto zaludnionego kraju zachodniej Europy.
Konstytucja holenderska stwierdza, że Amsterdam jest miastem stołecznym, w którym odbywa się koronacja króla. Stolicą administracyjną kraju jest natomiast Haga, gdzie znajdują się siedziby rządu, parlamentu i zagraniczne ambasady. Nikt jednak nie może odebrać Amsterdamowi jego znaczenia w gospodarczym i kulturalnym życiu Holandii.
Jak na Europę Zachodnią, a nawet samą Holandię, Amsterdam nie jest miastem szczególnie starym. Ta pierwotnie nadmorska osada otrzymała prawa miejskie w 1300 r. Dobre położenie na szlakach handlowych pomiędzy Europą Zachodnią a państwami basenu Morza Bałtyckiego, istnienie dogodnego portu i monopol na handel hamburskim piwem zapewniły Amsterdamowi szybki rozwój i wzrost gospodarczy. Istotne znaczenie miało też przystąpienie do związku miast hanzeatyckich. Stopniowo powstawały duże kompanie handlowe, a równocześnie rosła dysproporcja w zamożności różnych grup społecznych, na których czele stali bogaci kupcy. Kres rozwojowi miasta przyniosły wojny holendersko – angielskie w XVII – XVIII w. oraz zajęcie go przez wojska napoleońskie. Po upadku Napoleona i odzyskaniu przez Holandię niepodległości Amsterdam z czasem znów stał się wiodącym portem morskich i śródlądowym zachodniej Europy. Znacznie pomogły w tym budowa Kanału Morza Północnego łączącego miasto bezpośrednio z morzem, kanału łączącego z portami nad Renem oraz połączenie kolejowe z Niemcami. II wojna światowa nie oszczędziła Amsterdamu. Niszczyli go najpierw Niemcy, potem wojska alianckie i znowu Niemcy.
Amsterdam to Wenecja zachodniej Europy. Położone jest na 90 naturalnych i sztucznych wyspach, połączonych tysiącem mostów. Przecina je sieć 160 kanałów, które początkowo spełniały funkcje obronne. Dowodzi tego ich koncentryczny układ wokół placu Dam, centralnego miejsca starego miasta. Z czasem jednak zaczęła przeważać funkcja komunikacyjna. Kanały zapewniały bowiem szybki dostęp do niemal każdego punktu miasta, co Holendrzy, naród niezwykle praktyczny, musieli wykorzystać. Równie ważne było odprowadzanie nieczystości z terenu rozrastającej się aglomeracji. Ścieki wylewano wprost do wody, której obieg regulował sprawny system śluz. Budowanie w Amsterdamie czegoś większego niż drewniana chatka zawsze stanowiło wyzwanie i nie jest prostym zadaniem również dziś. Grząski i niestabilny grunt wymaga niezwykle głębokich fundamentów. W domach zwykle nie ma piwnic, ponieważ stale byłyby zalewane przez podsiąkające wody gruntowe. Trudne warunki geologiczne i inżynierskie zawsze decydowały o wysokiej cenie gruntu w mieście. Wraz z rozwojem techniki buduje się coraz wyższe domy. Od pewnego czasu wielu mieszkańców przenosi się z centrum na przedmieścia, gdzie ceny ziemi są znacznie niższe. Obszerne mieszkania w starej części miasta są adaptowane na biura i pracownie artystyczne. Popularnym miejscem zwłaszcza wśród młodych ludzi, są barki na stałe zacumowane w kanałach. Jest ich w Amsterdamie ok. 10 tys. osób. Obok jednostek nadających się tylko w zasadzie na złom spotyka się luksusowe wille na wodzie.
Wodę w mieście widać wszędzie. Można się zastanawiać, dlaczego mieszkańcy Amsterdamu dobrowolnie godzą się na ciągłą walkę z żywiołem i zwiększone prawdopodobieństwo zapadania na schorzenia reumatyczne. Na domiar złego klimat holenderski cechuje się znaczną ilością opadów oraz niewielkimi amplitudami temperatur i jest silnie kształtowany przez wpływ pobliskiego morza. Z drugiej jednak strony, woda w przeszłości decydowała o świetności miasta i jego portowej funkcji. W kraju którego ponad jedną trzecią powierzchni stanowią depresje, trudno od niej uciec. Budowa połączeń z Renem i Morzem Północnym pomogła w zachowaniu funkcji miasta jako ważnego węzła komunikacyjnego, choć miejscowy port wielkością ustępuje znacznie pobliskiemu Rotterdamowi. Po II wojnie światowej w mieście rozwinął się przemysł. Do najważniejszych gałęzi należała produkcja środków transportu, przemysł spożywczy i chemiczny. Paradoksalny może wydawać się deficyt słodkiej wody, który odczuwa miasto. Jest on spowodowany zanieczyszczeniami wielu rzek będących dotąd jej dostarczycielami oraz podsiąkaniem słonym wód morskich daleko w głąb nisko położonego lądu.
Nic chyba tak nie kojarzy się silnie z niderlandzka sztuką jak malarstwo. W okresie „złotego wieku”( XVII w.) tworzyło w Amsterdamie 4 tys. malarzy. Obrazy były wszędzie – w domach rzemieślników i bogatych kupców, w warsztatach i urzędach. Wielu lokowało w płótnach pokaźną część swych oszczędności. Do artystów tworzących w tym okresie należeli m.in. Jacob van Ruisdael, Meindert Hobbema i Rambrant van Rijn.
Od średniowiecza Amsterdam był znany z tolerancji wobec ludzi różnych narodowości i wyznań. Stanowił schronienie dla hugenotów, arian, Żydów, którzy rozwinęli ceniona do dziś amsterdamską szkołę szlifowania diamentów. Obecnie jest również ważnym miejscem dla ludzi ceniących sobie wolność i niezależność. Do niedawna był europejską stolicą ruchu hippisowskiego. Jest miastem sex-shopów, nocnych klubów i zabawy w rytmach techno i hip-hopu. Amsterdam to także jeden z najważniejszych na świecie punktów przemytniczych i rynków zbytu narkotyków. Marihuanę i haszysz można tutaj kupić legalnie w wybranych lokalach – tzw. Cofce shopach. Problem narkomanii władze traktują tu na równi z alkoholizmem. Uderzająca przybysza swoboda obyczajowa panująca w mieście jest większa niż w innych regionach Holandii.
W Amsterdamie pozostało niewiele drewnianych budowli, trawionych niegdyś częstymi pożarami. Większość z zachowanych zabytków powstała po 1521 r., kiedy to zakazano wznoszenia w mieście domów z drewna. Za zabytkowe uznano ponad 6500 budynków, z których znacząca część pochodzi z XVII i XVIII w. Do najwspanialszych należą : Pałac Królewski, arsenał Morski I Oude Kerk – najstarsza świątynia Amsterdamu. Bogata spuścizna kulturalna jest prezentowana w licznych muzeach. Największe z nich to Rijksmuseum, w którym zgromadzono ponad milion eksponatów. Mniejsze, lecz również godne odwiedzenia, są muzeum nawigacji, tropiku, Dom Rembrandta i Muzeum van Gogha. Będąc w Amsterdamie, warto wybrać się na rynek kwiatowy. Tradycja hodowli roślin ozdobnych, i to nie tylko tulipanów, jest w Holandii pieczołowicie kultywowana. Na amsterdamskim Singen sprzedaje się je na straganach, jak również z zacumowanych barek. Można kupić kwiaty cięte i doniczkowe, krajowe i egzotyczne, a także suszone w fantazyjnych kompozycjach.
W mentalności Holendrów leżą upór, zapał do pracy i umiłowanie ruchu na świeżym powietrzu. Nie dziwi więc fakt, że blisko jedna dziesiąta mieszkańców należy do klubów sportowych. Najliczniejsze jest grono miłośników piłki nożnej, a najpopularniejszą drużyna amsterdamski Ajax., którego każdy mecz to powód do świętowania. Bardzo popularne jest łyżwiarstwo szybkie, które uprawia się tak powszechnie jak nigdzie indziej na świecie., a Holendrzy od lat zwyciężają na wszystkich ważniejszych zawodach. Podczas ostrych zim, które jednak zdarzają się coraz rzadziej, ślizgawką się nie tylko każdy kanał Amsterdamu, ale również każda tafla pobliskiej zatoki Ij. Trzeci z narodowych sportów to kolarstwo. Rower jest zresztą niezwykle popularnym środkiem transportu w Amsterdamie. W mieście znajduje się bardzo dobrze rozwinięta sieć ścieżek rowerowych a widok tych jednośladów jest tak powszechny jak samochodów. Co ciekawe, zwykle są to stare, wysłużone rowery turystyczne; popularne w Polsce „górale” należą do rzadkości.
Amsterdam dysponuje również bogatą bazą noclegową. Hotele oferują komfortowe warunki lokalowe, atrakcyjne ceny oraz miła i kompetentną obsługę. Ja postanowiłam zatrzymać się w Jolly Hotel Carlton. Jest to luksusowy czterogwiazdkowy hotel położony idealnie w centrum Amsterdamu, w pobliżu słynnego pływającego targu kwiatowego, wieży menniczej Munttoren oraz ważniejszych uliczek handlowych. Hotel oferuje Państwu 218 jasnych pokoi, w tym pokoje dla niepalących i pokoje rodzinne, z drzwiami dźwiękoszczelnymi ,z bezprzewodowym dostępem do Internetu. Hotel jest również przyjazny homoseksualistom. Dysponuje ponadto 9 wygodnymi salami konferencyjnymi ,centrum biznesowym oraz dostępem do ksera i faxu co zapewne jest ważnym aspektem dla osób przebywających tu służbowo. W przyjemnej restauracji Caruso mogą doświadczymy najlepszych smaków kuchni włoskiej. Oryginalne ornamenty i dekoracje z czasów gdy występowali tutaj Josephine Baker, Mistinguette oraz Louis Armstrong. Możemy skosztować tu także potraw tradycyjnej kuchni regionalnej Włoch, co zapewni Państwu wyśmienity wieczór. Restauracja Caruso została nagrodzona przez rząd włoski i jest często polecana w gazetach jako miejsce o najwyższej jakości usług. Dla osób zmotoryzowanych jest do dyspozycji na miejscu parking.
Jolly Hotel Carlton usytuowany jest w sercu Amsterdamu, przy kolorowym targu kwiatów, a jednocześnie w niewielkiej odległości od słynnych uliczek handlowych oraz muzeów. Podczas spaceru będą Państwo mogli odkryć w pobliżu sklepy z biżuterią, modnymi ubraniami, książkami, antykami oraz podziwiać piękną architekturę okolicznych kamienic. Do dworca Centralnego dojadą Państwo jedynie w 5 minut, do lotniska Schiphol - w 25 minut. Amsterdam oraz jego okolica znana jest z wielości muzeów, galerii sztuki, miejsc rozrywki oraz wydarzeń kulturalnych, których zwiedzanie można łatwo pogodzić z podróżą w celach biznesowych.
Amsterdam potrafi zaciekawić każdego. Do wyboru m.in.: wizyta w Rijksmuseum, Paleis op de Dam (Pałacu Królewskim przy placu Dam), Muzeum Van Gogha lub np. spektakl teatralny lub taneczny.
Amsterdam można zwiedzać na wiele sposobów. Jednym z nich jest podróż po kanałach tego miasta, która może być połączona z lunchem, kolacją przy świecach lub też wizytą w jednym z typowo holenderskich barów.