Hiperłącze (ang. hyperlink) owe opublikowane w dowodzie elektronicznym (tekstowym, graficznym, wideo, animacji, PDF, HTML) odwołanie do innego dowodu lub innego położenia w danym dowodzie. Unieważnienie takie spojone jest z detalem tekstu lub obrazem uaktywnienie łącza (kliknięcie lub nastanie odpowiedniego momentu) owocuje otwarcie dowodu docelowego.
Idea łącza jest integralnie złączona z pojęciem hipertekstu i pojawiła się nuże, jako koncepcja, w harówach Paula Otleta przed II kampanią powszechną; potem była stopniowo otwierana w harówach Vannevara Busha, Teda Nelsona i Douglasa Engelbarta. Modnie myśl łącza jest najniezwyklej sławna z produkcyj Tima Berners-Lee, jako baza WWW.
System hiperłączy sankcjonuje na konstrukcję złożonych dowodów znoszących się do różnorodnych źródeł dobrym przypadkiem są tu aplikacje plików biurowych Microsoft Office czy Open Office. W wiązkach biurowych łącze, jako żywioł hipertekstu, pojawiło się w pierwszej połowie latek 90., w odmiany 6 dla DOS mikroprocesora tekstu WordPerfect, w którym można było wstawiać łącza unieważniające się do innych miejsc w danym dowodzie lub do innych dowodów WordPerfecta.
System hiperHiperłączami w reportażach mikroprocesorów tekstu są np. zwolnienia przewodniczące od samotnych pozy wykazu treści, informatora, wykazu egzemplifikacji i innych czynników sprzętu naukowego w dowodzie do umiejętnych miejsc w treści owego dowodu. Modnie korzysta się samo łącza przewodniczące do witryn w Internecie.hiperłączy sankcjonuje na konstrukcję złożonych dowodów znoszących się do różnorodnych źródeł dobrym przypadkiem są tu aplikacje plików biurowych Microsoft Office czy Open Office. W wiązkach biurowych łącze, jako żywioł hipertekstu, pojawiło się w pierwszej połowie latek 90., w odmiany 6 dla DOS mikroprocesora tekstu WordPerfect, w którym można było wstawiać łącza unieważniające się do innych miejsc w danym dowodzie lub do innych dowodów WordPerfecta.
Przykłady: 1. Abecadło 2. Witryny internetowe 3. Artykuły 4. Teksty pozycjonujące 5. Reklama stron 6. Promocja witryn 7. Ulubione strony 8. Blog

Wielu z nas pracę traktuje jak zło konieczne, nadgodziny natomiast to już epicentrum naszego niezadowolenia. Ministrowie 27 państw UE ustalili nowelizację dyrektywy o czasie pracy. Teraz będzie go można wydłużyć z 48 do 65 godzin w tygodniu. Jednak nie musimy się na zapas martwić, pracodawca musi najpierw uzyskać naszą zgodę i podpis na specjalnie sporządzonym dokumencie. Oficjalnie czas pracy pozostaje bez zmian. Od nas zależy czy go wydłużymy i o ile, w systemie zwanym opt-out od stycznia pracują polscy lekarze. Mogą podpisać zgodę na pracę do 72 godzin. Ale mogą też tę zgodę wycofać i wtedy obowiązuje ich 40 godzin pracy plus osiem nadgodzin w tygodniu.

Pojęcie pracy w godzinach nadliczbowych zostało wyjaśnione w art. 151 § 1 kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem pracę w godzinach nadliczbowy stanowi praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika systemu i rozkładu pracy.

Art. 151 ¹ §1 k.p. dodaje, że za pracę w godzinach nadliczbowych oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje pracownikowi dodatek

Dyrektywa unijna ma obowiązywać od przyszłego roku, Ministerstwo Pracy zapewnia, że na razie nie planuje wprowadzenia do kodeksu pracy możliwości 65-godzinnego tygodnia pracy za zgodą pracownika. Ale Polska w ciągu dwóch-trzech lat będzie musiała dostosować swoje przepisy do unijnej dyrektywy.

Pracownik powinien być aktywny, mobilny, ma się dokształcać i nie może bać się zmiany pracy. Nie musi też być zatrudniony na pełen etat i nie zawsze musi pracować w systemie ośmiogodzinnym. Oczywiście za nadgodziny pracodawca będzie zobowiązany do płacenia wyższych stawek swojemu pracownikowi. Przed wejściem dyrektywy narasta wiele pytań dotyczących podstawowego czasu pracy. Jednak są to tylko formalności.

Z badań PIP wynika, że jednymi z częściej powtarzających się nadużyć popełnianych przez pracodawców w 2007 r., podobnie jak w latach poprzednich, były nadużycia związane z czasem pracy. Po wejściu dyrektywy unijnej nadużycia się zmniejszą gdyż wszystko będzie na piśmie. Pracownicy, którzy chcą pracować dłużej zyskają otrzymując wyższe wynagrodzenie.

Superliga to zawody organizowane przez amatorów dla amatorów. I to wydaje się być najpiękniejsze w tej serii off\\\\\\\’owych zawodów rowerowych. Żadnych ciśnień, mogą brać udział wszyscy, profesjonaliści jak również ludzie, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z szeroko pojętym pojęciem kolarstwa grawitacyjnego. Downhill, dirt, dual, four cross czy ostatnio nawet downtown, to standardowe \\\\\\"potrawy&\\\\\\", które serwuje bikerom superliga.
Przez wszystkie lata w których organizowana była superliga, jej gospodarzem stało się wiele miejscowości.
Olsztyn, w którym powstała idea superligi, poprzez Elbląg, Przemyśl, Szczecin, Chorzów i kilka innych miast.
Ciekawym elementem każdej edycji, był sposób jej organizacji. Za każdym razem przygotowaniem trasy zajmowali się lokalni bikerzy. Dlatego też każda edycja obfitowała w wiele niespodzianek w postaci niespodziewanych hop i innych ciekawych przeszkadzaczy.
Przykładowo podczas edycji elbląskiej trasa była oddawana w dniu zawodów, a jej przebieg mógł się zmienić w każdej chwili.

Superliga ściągnęła do siebie ogromną ilość amatorów kolarstwa ekstremalnego. Na każdych zawodach organizatorzy średnio notowali ponad stu zawodników.
Różnorodność zawodników pod względem charakterów, poziomu umiejętności była porażająca. Dlatego zawody były zawsze tak \\\\\\"kolorowe\\\\\\".
Bardzo charakterystycznym elementem każdej edycji, były niewątpliwie aftery i befory. Kto był to wie co to znaczy.
Zdarzały się takie befory, że zawodnicy na drugi dzień ledwo mogli startować. Wiadomo, jak się człowiek zatruje to i jeździć trudno.
Afterki jak to afterki. Rozdanie nagród, i picie piwa do rana.
Jednak nie o imprezkach miała być tu mowa.

Freeride to hasło, które można stosować zamiennie z pojęciem superligi. Dlaczego??.Odpowiedz nasuwa się sama.
Superliga zapewniała uciechy dla każdego. Downhill, dla chcących szybko śmigać w dół. Dirt dla chcących oderwać się od ziemi na ułamki sekund i popisać się jakimś karkołomnym trikiem. Four cross, dla lubiących ostrą rywalizację na torze.
Ostatnio przeprowadzono także tzw. UPHILL AVALANCHE. Polegało to na tym, żeby wtargać swoją maszynę pod górę. Tą samą trasą którą prowadził DOWNHILL.
Najfajniejsze było to że downhill był przeprowadzany na, wydawałoby się, typowo płaskich terenach. Przykładem niech będzie opisywany wyżej Elbląg. Trasa może niekoniecznie długa. Najlepsi przelatywali ją w 30 sekund. Ale impreza była udana.
Na niemal każdych edycjach był rozgrywany DIRT. Każdy kto potrafił zabłysnąć jakimś trikiem, a zdarzali się tacy co nie potrafili, mogli wziąć udział i wygrać ciekawe nagrody.
Odbywała się także konkurencja na dropie. Zrób najlepszy trik i zgarnij nagrody.

Jeśli choć trochę interesujesz się kolarstwem ekstremalnym, powinieneś zawitać na superligę.
Na pewno nie będziesz zawiedziony. Superliga dostarczy Ci emocji jakich do tej pory nie zaznałeś.
Jeśli masz rower, komplet ochraniaczy i kask (choć zawsze ktoś może Ci pożyczyć), to sprawdź na stronie projektu, kiedy są następne zawody.
Wsiadaj w pociąg, załatw parę dyszek na wpisowe. I jazda. Nie dość, że będziesz mógł poznać ciekawych ludzi to sam przekonasz się co potrafisz. Superliga w idealny sposób potrafi zweryfikować umiejętności ridera.
Do zobaczenia na kolejnej edycji superligi.

Dlaczego dom jest tak ważny, tak aktualny przez lata i pokolenia? Odpowiedź jest prosta, bo daje poczucie stabilizacji, wyznacza granice intymności i prywatności dla rodziny. Jest tak naprawdę symbolem rodziny, która skupia się pod jednym dachem. Ludzie przez lata pracowali nad nowoczesnością , nad zmianą obyczajów i symboli. Jest jednak pewna grupa spraw, która przetrwała próbę czasu, która jest nadal bardzo ważna dla wszystkich niemal społeczeństw i kultur, na całym świecie. Domy rodzinne, dla wielu pokoleń ludzi, to miejsce bezpieczne, gdzie zawsze często się wraca po trudach życia codziennego. Jest to miejsce szczególne, otoczone miłością rodziców, krzątaniną matki i ciepłem miłości i zrozumienia. Każdy z nas ma jakieś wspomnienia związane z domem rodzinnym. Są one najczęściej kojarzone z beztroskim i szczęśliwym dzieciństwem. Wiążą się z najpiękniejszym okresem naszej młodości. Często przywołujemy w pamięci te czasy i te miejsca. Pokonanie drogi do własnego domu, wymaga dużo odwagi, determinacji i często jest to droga przez mękę. Trzeba pokonać gąszcz przepisów, na drodze do rozpoczęcia budowy, w trakcie jej realizacji. Jednak warto posiadać dom . Jakże często tak sie właśnie dzieje, że dążenie aby mieć i posiadać, przesłania nadrzędny cel, jako ma spełniać budynek. Budynek aby był, aby mógł pełnić funkcję domu, muszą w nim mieszkać kochający się bliscy sobie i ufający sobie ludzie. Historia naszej ludzkości pokazuje przypadki,że często ludzie dla których domem była jaskinia, lepianka, stara drewniana chatka, czy wynajęty kąt, byli bardziej szczęśliwi i związani ze sobą niż ludzie, którzy posiadali wielkie, wystawne i bogate domy. Pojęcie swoje mieszkanie, ma rzeczywiście, częściej podtekst samodzielne. Bo czy takie mieszkanie zadłużone na wiele lat, można tak do końca nazwać swoim. Nie ma dobrego system, który zapewniłby młodym ludziom stabilizację finansową, która pozwala na własne lokum. Zawsze inwestycja w domy jednorodzinne, była poważną decyzją, za którą szły konsekwencje jakichś wyrzeczeń w budżecie rodziny na wiele lat. Taka decyzja jest zawsze trudna i musi być akceptowana przez wszystkich jej członków. Wybór, jak każdy życiowy wybór jest trudny. Wiele osób kieruje się głosem serca, w myśl zasady, tam serce twoje gdzie dom twój, inni idą za głosem rozsądku, wygody, nawet z cenę wielu wyrzeczeń i ograniczeń w innych dziedzinach. Ogromna chęć i determinacja, aby mieszkać w spokoju i ciszy, z dala od miejskiego zgiełku, jest często motorem napędowym do działania. Z zapałem i pasją wybiera się działkę, projekt, załatwia pozwolenia na budowę. Zdarza się,że posiadacze domków jednorodzinnych, mają też mieszkania w atrakcyjnych miejscowościach wypoczynkowych, albo domki letniskowe w lasach, czy nad jeziorami.

Snajper aukcyjny (ang. auction sniper) to pojęcie stworzone w ostatnich miesiącach. Rozwój aukcyjnych serwisów internetowych, takich jak Allegro czy eBay spowodował, że naturalną konsekwencją było pojawienie się całej gamy programów wspomagających obsługę licytacji internetowych. Jednym z tego typu wspomagaczy jest internetowy snajper aukcyjny. System współpracuje z Allegro i eBay.
Chłopak chciałby wylicytować w internecie nowy telefon komórkowy . Upragniony sprzęt ma naprawdę dobre parametry techniczne, a do tego cena wywoławcza jest niebywale niska. Aukcja kończy się za 6 dni. Janek, aby zakupić telefon jak najtaniej, postanawia poczekać te kilka dni, aby w ostatniej chwili wziąć udział w licytacji. Niestety, ale ten bohater nie wie, że na podobny pomysł wpadło kilkanaście innych osób. Po sześciu dobach niecierpliwego oczekiwania, Janek siada do komputera i niecierpliwie odlicza minuty. Gdy zegarek wskazuje, że do zakończenia aukcji zostało 10 sekund, chłopak wklepuje kwotę i zatwierdza kliknięciem przycisku Licytuj. Jakież jest jego zdziwienie, gdy po odświeżeniu strony, widzi 12 innych ofert kupna. W Janku odzywa się pierwotny duch wojownika i chłopak wpisuje jeszcze wyższą cenę. Niestety, czas mija, a chłopaczyna zostaje z niczym. Choć to może i dobrze, gdyż w ferworze walki, Janek chciał kupić telefon za cenę wyższą niż w sklepie, byle by tylko wygrać. Podobne sytuacje można zaobserwować w przypadku niemal każdej licytacji w internecie — np., aukcja trwa tydzień, przez który prawie nic się nie dzieje, by na kilka sekund przed końcem pojawiło się multum ofert kupna. Gdyby tylko chłopak wiedział wcześniej, że istnieje Snajp24 - Internetowy Snajper Aukcyjny, który po kryjomu obserwuje , by w ostatniej chwili, precyzyjnie i bezszelestnie złożyć ofertę zakupu.
Internetowe snajpery aukcyjne robią karierę. Snajp24, internetowy snajper aukcyjny (auction sniper)pomaga wygrywać licytacje na Allegro. Oddaje on strzał tuż przed końcem licytacji. Dzięki temu, nie daje innym szans na przebicie Twojej oferty. To wspaniałe rozwiązanie. Użytkownik nie musi nonnstop śledzić aukcji. System działa z eBay oraz Allegro.
Snajp24 to internetowy snajper aukcyjny (ang. auction sniper, który pomoże Ci wygrywać licytacje w Allegro. Składając ofertę zakupu zbyt wcześnie, dajesz innym internautom czas na zastanowienie i przebicie Twojej ceny. Przystępując do licytacji na kilka sekund przed zakończeniem aukcji, Snajp24 nie da innym szans i być może pozwoli Ci wygrać i zapłacić mniej.
Oszczędzasz kasę: licytowanie w ostatnich sekundach aukcji zwiększa szansę na zakup przedmiotu po niższej cenie. Oszczędzasz czas: możesz się zrelaksować i odejść od komputera - Snajp24 licytuje za Ciebie 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Internetowy snajper aukcyjny, to rozwiązanie dla tego, kto bierze udział w aukcjach internetowych Ebay.

Sporty można podzielić na sposobów toteż w piśmiennictwie istnieje wiele teorii klasyfikujących tę działalność.
Należy pokreślić, że punktem wyjścia dla tworzenia różnych podziałów bywa rozróżnianie rodzajów działalności sportowych identyfikowanymi z odpowiednimi dyscyplinami sportowymi jak na przykład piłka nożna, szermierka, boks i tak dalej. Jest to zasadnicza klasyfikacja działalności sportowej, uwzględniana także w opracowaniach prawniczych.

Funkcje przypisywane zasadom sportowym w kwestii odpowiedzialności karnej za wypadki ujmowane są w sposób bardzo niejednolity. Uzależnia się doniosłość reguł sportowych od formy uprawiania sportu lub rodzaju dyscypliny sportowej, w której notuje się wypadek. Dzieli się więc sporty na różne sposoby, tworzy się kategorie dyscyplin, wyróżnia się pewne formy uprawiania sportu. W związku z powyższym nie odnosi się doniosłości reguł sportowych w równym stopniu do wszystkich wypadków.

Mimo tego, że sporty dzieli się w różny sposób i dlatego z tym formułuje się nieraz zróżnicowane zasady odpowiedzialności za wypadki towarzyszące poszczególnym rodzajom i formom uprawiania sportu, to dąży się do tego by pewne przynajmniej zasady były wspólne i ogólnie obowiązujące. Rzadko bowiem pojawiają się publikacje poświęcone wybranej dyscyplinie sportu i jej aspektom prawnym choć niektóre dziedziny ze względu na swoją specyfikę i zwiększone ryzyko towarzyszące działaniom rzeczywiście może do tego skłaniać.
Opisując niektóre tylko z istniejących podziałów mam na celu ukazanie różnorodności twierdzeń poszczególnych autorów. Dokonując wyboru, celowo pominięte zostaną te, które nie rzutują raczej na prawną ocenę wypadków sportowych i związaną z nimi odpowiedzialnością. Takich podziałów jest dużo na przykład sporty zimowe i letnie, wyczynowe, kwalifikowane, rekreacyjne, zawodnicze, wodne, boiskowe i tak dalej. Niektóre klasyfikacje uwzględniane w prawdzie w rozważaniach nad prawnymi aspektami sportu (np. indywidualne i zespołowe), nie pozostające jednak w związku bezpośrednim z rolą reguł i zagadnieniem ryzyka sportowego, także zostaną pominięte (sts godziny otwarcia).
Omawiając granice odpowiedzialności karnej albo jej wyłączenie za wypadki sportowe ogromnie ważną funkcję spełnia okoliczność, czy wypadek zdarzył się w trakcie uprawiania dozwolonej czy zabronionej dyscypliny sportu. Jeżeli przestrzeganie reguł sportowych stanowi przesłankę bezkarności sprawcy to przypisuje też takie znaczenie wymogowi by dany sport był legalny.

W związku z powyższym wśród wszystkich sportów wyróżniamy:
1. dyscypliny sportowe dozwolone, legalne czy dopuszczalne
2. dyscypliny nielegalne, zabronione lub niedopuszczalne
W różnych państwach różnie może kształtować się wykaz sportów dozwolonych i zakazanych dlatego klasyfikację tę robi się w sposób bardzo niejednolity. Mimo, że różne są stanowiska dotyczące tej kwestii to wszyscy zgodni są co do tego, że chodzi o generalny zakaz czy dopuszczalność uprawiania sportu. Nie chodzi tu więc o indywidualne zakazy na przykład organizowania zawodów sportowych w określonym miejscu lub czasie.

Wypadki sportowe zaistniałe w trakcie walki lub gry sportowej uprawianej amatorsko czy profesjonalnie to kwestia dość rozbudowana. Regułom sportowym przypisuje się tu zróżnicowaną role. Pojawia się wobec tego problem sformułowania precyzyjnego kryterium pozwalającego odróżnić obie formy uprawiania sportu zwłaszcza, że ich oceny prawne są różne. Te dwa pojęcia rozumiane są w prawdzie odmiennie ale w praktyce widzi się zacieranie różnic. Dlatego omówienie kwestii odpowiedzialności w tym wypadku jest niezwykle trudne. Uważa się, że o ile w sporcie amatorskim obowiązywać powinno w tym względzie prawo sportowe wykluczające stosowanie odpowiednich przepisów prawa karnego, o tyle w sporcie profesjonalnym ewentualna odpowiedzialność jest kształtowana zawsze według powszechnie obowiązujących zasad prawa karnego. Zasady uprawiania tej samej dyscypliny sportowej bywają inne w sporcie amatorskim i w profesjonalnym. Do tego dochodzi zazwyczaj istnienie innych władz sportowych.

W zakresie odpowiedzialności istotnym jest podział dyscyplin sportowych na grupę sportów, u podstawy których leży współzawodnictwo oraz sporty oparte na założeniu walki. Do pierwszej grupy zalicza się konkurencje lekkoatletyczne (jak na przykład biegi, skoki), wyścigi motocyklowe, samochodowe, kolarskie itp. Podstawą tych sportów jest wymierne w czasie, odległości, wadze współzawodnictwo polegające na osiągnięciu przez sportowców lepszych niż inni wyników.
Do drugiej grupy – opartej na założeniu walki – należą na przykład zapasy, boks, szermierka, rugby, hokej, piłka nożna i tak dalej. Zawodnicy w tych typach sportów dążą do wzajemnego pokonania się. W toku uprawiania tych dyscyplin istnieje duże niebezpieczeństwo spowodowania uszkodzeń cielesnych (lekkich lub ciężkich niekiedy powodujących śmierć).
A. Gubiński wyodrębnił z drugiej grupy- walk sportowych- jeszcze dwie. Do pierwszej zaliczył miedzy innymi ping-pong, tenis, siatkówkę, piłkę nożną twierdząc, że są to gry, w których o wygranej decyduje przede wszystkim refleks, sprawność ruchów, bystra orientacja a siła ciała nie ma decydującego znaczenia. W sportach tych istnieje jakiś stopień naruszenia nietykalności cielesnej zawodnika ale nie należy to do zasad gry, nie jest konieczne. Czy nastąpi ono w rzeczywistości, zależy w poważnym stopniu od przestrzegania reguł danej dyscypliny sportu oraz od zręczności zawodników. Oczywiście przy grach tego rodzaju może nastąpić nawet przy przestrzeganiu reguł danej gałęzi sportu, naruszenie nietykalności cielesnej uczestnika (…)
Do drugiej wyodrębnionej podgrupy zaliczył A. Gubiński przede wszystkim zapasy i boks, w których wskazanych poprzednio walorów, wielką rolę odgrywa siła fizyczna zawodnika. Do istoty tych sportów należy wzajemne naruszanie swej nietykalności cielesnej (totomix godziny otwarcia).
Inny podział sportów opierający się na określeniu tak zwanego styku fizycznego. Poszczególne dyscypliny sportowe zalicza się do jednej z dwóch grup. Pierwszą grupę tworzą sporty, w których jakiekolwiek fizyczne zetknięcie się zawodników jest zakazane a więc wszelkie naruszenia cielesne są niedopuszczalne- tak zwana walka pośrednia. Do takich dyscyplin możemy zaliczyć lekkoatletyka, gimnastyka przyrządowa, narciarstwo, łyżwiarstwo, pływanie, kolarstwo itp.
Do drugiej grupy należą dyscypliny sportowe, w których fizyczne zetkniecie zawodników jest dozwolone bądź stanowi istotę tych sportów. W związku z powyższym różne formy ataków cielesnych są przewidziane regułami.

Dość powszechnie cytuje się w literaturze podział sportów według tego czy istnieje możliwość wejścia w fizyczny kontakt z przeciwnikiem i czy możliwe jest w tych warunkach wzajemne uszkodzenie ciała. Ten podział wyodrębnia dwie kategorie dyscyplin sportowych. Sporty zaliczone do pierwszej kategorii to na przykład boks, zapasy, piłka nożna, hokej, tenis, rugby itp. Przeciwnicy w tych dyscyplinach stykają się ze sobą fizycznie, nawet w warunkach przestrzegania reguł. Wobec tego istnieje możliwość występowania uszkodzeń ciała choć nie są one celem ani środkiem działania osoby uprawiającej sport.
Drugą grupę stanowią sporty, w których wyklucza się możliwość wejścia w fizyczny kontakt z przeciwnikami. Są nimi gry-walki czyli pływanie, wioślarstwo, wyścigi konne, samochodowe, podnoszenie ciężarów i konkurencje lekkoatletyczne (fortuna godziny otwarcia).
S. Jędruch natomiast rozdziela dyscypliny sportowe na 4 grupy: wyczyny, wyścigi, gry i walki sportowe. Nazwą wyczynów czyli popisów indywidualnych i zespołowych obejmuje autor rzuty dyskiem, oszczepem, młotem, pchnięcie kulą, strzelectwo, gimnastyka, jazda figurowa na lodzie itp. Czyli dyscypliny, które ze swej istoty są w 100% bezpieczne ze względu na stosunek zawodników do siebie. Ponieważ nie tylko nie występują oni przeciwko sobie, lecz także stosunkowo daleko od siebie, a w konkurencjach zespołowych nie jako rywale ale jako podwykonawcy. Stopień bezpieczeństwa uzależniony jest od tego czy zawodnicy używają do uprawiania tej dyscypliny przedmiotów, maszyn itp. A także od przestrzegania reguł sportowych, zachowania ostrożności i ogólnego zabezpieczenia w ramach imprezy. Przy zachowaniu wszystkich koniecznych wymagań możliwe jest niemal całkowite bezpieczeństwo sportowców jak i publiczności .

Wyścigi czyli gra polegająca na pokonywaniu przeciwnika przez osiągnięcie lepszych wyników. Takimi sportami są na przykład biegi lekkoatletyczne, płaskie lub z przeszkodami, narciarstwo, łyżwiarstwo, pływanie, kolarstwo, wyścigi samochodowe itp. Te konkurencje mogą być uprawiane w ten sposób by zawodnicy byli na tyle daleko od siebie aby nie mogli sobie nawzajem zaszkodzić. O wygranej może decydować porównanie czasów. Nieszczęśliwe wypadki mogą być tu tylko powodem wadliwej organizacji i nieodpowiedniego zabezpieczenia imprezy, nieostrożności zawodników także nieprzestrzegania przez nich reguł sportowych i innych przepisów (na przykład o ruchu drogowym w przypadku rajdów) oraz wad konstrukcyjnych sprzętu i urządzeń.

W panstwach monokulturowych Tozsamosc jest powiazana z miejscem. Ziemia jako przestrzen jest traktowana dwojako posiada ona znaczenie nie tylko ze wzgledu na wartosc uzytkowa czy wymierna w kategoriach ekonomicznych, tak wazna dla tradycyjnych spolecznosci wiejskich, istotne jest takze to, ze ucielesnia i odzwierciedla ona nieprzestrzenne wartosci o charakterze kulturowym, a wiec symbolicznym. Miejsce jest glownym czynnikiem ksztaltujacym Tozsamosc lokalna, jednak nie rozwiazuje problemu definicji tego procesu w stu procentach. W panstwach monokulturowych takich jak Polska, chocby z przyczyny emigracji ludnosci lokalnej do duzych miast, kolejnym faktorem kreujacym Tozsamosc lokalna beda poglady polityczne. Os podzialu politycznego w krajach monokulturowych tworzy sie w dwojaki sposob. Podzial na bogata polnoc i biedne poludnie znany z wielu publikacji politycznych geograficznych i ekonomicznych oraz podzial peryferia kontra centra. Znamienne jest, ze taki sam podzial wystepuje w panstwach wielokulturowych. Co wiec powoduje roznice? Czynnikiem roznicujacym moim zdaniem jest brak faktorow etnicznych. Nie ma sily politycznej litewskiej, ukrainskiej czy chocby wietnamskiej, z ktora by sie identyfikowaly Polskie mniejszosci etniczne. Brak takich reprezentacji politycznej mniejszosci wynika z miniaturyzacji grup etnicznych i ich duzego nieraz rozproszenia. Oba wyzej wymienione rodzaje podzialow wystepuja w Polsce. Symboliczne polnoc poludnie kresli sie na linii wschod zachod Polski. Zas podzial na duze miasta i prowincje jest podzialem doslownym, ktory latwo zaobserwowac chocby przy okazji ogladania wynikow wyborow i roznego rodzaju sondazy.

Tozsamosc lokalna to gwarancja jasnych ram kulturowych i przestrzegania zasad ustalonych w obrebie tych ram. To wszystko daje spokoj i poczucie bezpieczenstwa .

Tozsamosc lokalna wymaga tez instytucji spajajacej i integrujacej ludzi tak, aby mogli sie identyfikowac jako wspolnota i miec wspolna Tozsamosc . Taka instytucja jest niewatpliwie kosciol, zarowno jako miejsce zgromadzen wiernych, jak i przestrzen publiczna, gdzie ludzie, zwlaszcza na prowincji, gromadza sie w celu wymiany pogladow i opinii, przed i po mszy. Kosciol spelnia dodatkowo jeszcze jedna funkcje - spoiwa socjalnego. Jednostki ucza sie tam wspolpracy na rzecz wspolnoty: praca w czynie spolecznym lub zwykla pomoc dorazna cementuje wiezi miedzy ludzkie. W Polsce kosciol spelnia role nie tylko religijna, lecz takze forum spolecznego i swoistego spoiwa wspolnoty. Kaplan jest zas przewaznie liderem spolecznosci lokalnej i bardzo czesto sie z nia szczerze utozsamia. To wlasnie wokol kosciola, jesli nie ma innych znaczacych faktorow, buduje sie scala i trwa spolecznosc lokalna, ktora sie ze soba utozsamia. Dlatego bardzo czesto charakter wspolnoty lokalnej jest nadawany przez kosciol w niej sie znajdujacy. Pod pojeciem charakteru nalezy technologie oraz na inne jednostki i grupy spoleczne. Jezeli brak jest osrodka kultu w Polsce, zarowno jak i w innych krajach monokulturowych, dochodzi do zatracenia Tozsamosc i, ktora jest ciezka do odtworzenia. Brak Tozsamosc i powoduje zas konflikty i zagubienie jednostek, (bo juz nie mozna mowic o spoleczenstwie lokalnym, lecz o zbiorze wyindywidualizowanych jednostek) to zas przeklada sie zle na relacje miedzy ludzkie, mnozac przy tym patologie, powoduje niewlasciwe funkcjonowanie calej grupy ludnosci zamieszkujacej dany teren. W wielkich skupiskach miejskich instytucjami spajajacymi i tworzacymi Tozsamosc , sa roznego rodzaju stowarzyszenia, szkoly, domy kultury. Kosciol jest tylko jedna z nich i bynajmniej nie najwazniejsza. W wielkich aglomeracjach Tozsamosc lokalna jest duzo slabsza i ogranicza sie nieraz do jednego osiedla, czasem nawet zamyka sie w bloku mieszkalnym. Brak jest wyraznego spoiwa, dodatkowo autochtoni wymieszani sa z ludnoscia naplywowa, a rola instytucji spajajacych jest w porownaniu z prowincja niska. Kosciol, zwlaszcza dla mlodych, to instytucja tylko i wylacznie duchowa, w dodatku wybierana zgodnie z zasadami wolnego rynku ide tam gdzie mi lepiej. Taka mieszanka ludnosci z roznych stron kraju, zwlaszcza w panstwie, gdzie nie ma, poza nielicznymi wyjatkami, wyraznych roznic kulturowych, etnicznych, rasowych czy religijnych sprawia, ze z jednej strony wzglednie latwo jest przejsc zmiane Tozsamosc i, z drugiej jednak brak wyraznych roznic powoduje wycofanie spoleczne brak utozsamienia sie z jakas grupa na dluzej. Nawet wewnatrz subkultur nie ma jednoznacznej identyfikacji, chocby z racji duzego rozproszenia ich przedstawicieli.

Dawniej Tozsamosc lokalna niezmiennie kojarzyla sie z ludowoscia, prowincja, obyczajami kultura. Obecnie Tozsamosc lokalna jest zarowno zewnetrzna, jak i wewnetrzna i obserwuje sie ten proces zarowno na prowincji, jak i duzych aglomeracjach miejskich. Wydawaloby sie, ze Tozsamosc lokalna nie powinna wystepowac lub przynajmniej nie powinna miec takiego znaczenia w duzych miastach, zwlaszcza w spoleczenstwie monokulturowym. Powodem, zas takiego minimalnego jej znaczenia, powinny byc przetasowania ludnosci miejscowej z miast i naplywowej oraz braku mniejszosci i wyraznych gett, w ktorych by sie one zamykaly. Nie wyklucza to jednak powstawania swoiscie pojetej Tozsamosci. Tworzy sie ona tu na zupelnie innych zasadach. Decydujacym czynnikiem tworzacym poczucie autoidentyfikacji jest status spoleczny nierozerwalnie zwiazany z miejscem zamieszkania. W przypadku aglomeracji przestrzen nie ma znaczenia ekonomicznego w sensie produkcyjnym, lecz pokazuje status spoleczny. To wlasnie na podstawie przynaleznosci do danej grupy spolecznej poprzez status ekonomiczny, a tym samym i miejsce zamieszkania kreuje sie, Tozsamosc lokalna wewnatrz duzych osrodkow miejskich. Bardzo dobrze sie to obserwuje na przykladzie Krakowa, gdzie np. Nowa Huta i ludzie zamieszkujacy ten rejon miasta sa jednoznacznie napietnowani stereotypami o zabarwieniu pejoratywnym (getto bandytow i biedakow) przez reszte spolecznosci miejskiej zas na Wole Justowska spoglada sie z zazdroscia (getto bogatych). Podobnie ludzie pochodzacy z tych rejonow identyfikuja sie ze soba i w pewien sposob szczyca sie stereotypami o sobie jednoczesnie tworzac samemu nowe, Huta: twardziele, znajacy zycie. Wola: lepsi, fajni, z klasa.

Ciekawym zjawiskiem wewnetrznej Tozsamosc i lokalnej w duzych miastach jest Tozsamosc grup zamieszkujacych byle wsie i miasteczka niedawno wlaczone w obreb miasta, gdzie zachowala sie zupelnie nietknieta struktura spoleczna stworzona na dlugo przed wejsciem tych miejsc w obreb aglomeracji. Z jednej strony powoli dociera tam coraz sprawniejsza komunikacja miejska i wzorce z miasta (zwlaszcza, jesli chodzi o model zycia), z drugiej ludzie znaja sie wzajemnie - kosciol dalej pelni funkcje kultowa i Tozsamosc iowa, tworzy sie zamknieta spolecznosc skomunikowana z miastem bedaca oficjalnie jego czescia, ale korzystajaca ze swych mozliwosci o ile jest to wygodne i potrzebne (w Krakowie takimi miejscami sa Bodzow, Kostrze, Skotniki, Kobierzyn). Kolejnym przykladem wyjatku od reguly slabego poczucia Tozsamosc i lokalnej w wielkich miastach monokulturowych sa osiedla tworzone od zera. Male wspolnoty zarzadzajace sie same i tworzone przez ludzi bogatych, badz dobrze sytuowana klase, cechuja sie tez duzym, jak na metropolie, wskaznikiem integracji i identyfikacji spolecznej. Warunkiem takiego zjawiska musi byc niewielki rozmiar i samorzadnosc wspolnoty. Jesli te warunki nie sa spelnione dochodzi do wycofania i osiedle pelni role tzw. sypialni.

Sformułowanie karnoprawnej oceny wypadków, których podstawową cechą charakterystyczną jest to, że zdarzają się w toku uprawiania sportu wymaga uprzedniego ustosunkowania się do sensu w jakim używa się pojęcia sport. Jest to istotne, ponieważ sposób pojmowania tego słowa ma bezpośredni wpływ na zdefiniowanie pojęcia wypadku sportowego. Decyduje to w konsekwencji o kategorii zdarzeń, w zakresie których obowiązywać miałyby określone zasady odpowiedzialności. Cechuje je pewna odrębność, więc choćby z tego powodu ważne jest, w miarę możliwości, precyzyjne określenie znaczenia słowa sport a za nim wypadku sportowego oraz doniosłości karnoprawnej roli reguł sportowych.

Ze względu na powszechność tego słowa w dzisiejszych czasach, niezwykle ważnym okazało się określenie jego definicji. Termin ten i jemu pochodne należą do słownictwa ogromnej liczby języków. Z tego też względu spotyka się wiele objaśnień tego pojęcia. Zakresy znaczeń, w jakich używa się tego słowa są na ogół ze sobą zbieżne. Prawdą jednak jest, że nie sformułowano do tej pory jednolitej definicji sportu a przeróżne sposoby określenia jego znaczenia nie pokrywają się ze sobą.
Zakładając, że jest możliwe zdefiniowanie sportu, to próba ta potrzebowałaby bez wątpienia szczegółowego zestawienia różnych wyjaśnień tego terminu oraz towarzyszących im rozważań co z pewnością byłoby tematem na osobną pracę.

Często pojawia się wątpliwość, czy proponowane rozwiązania z zakresu karnoprawnej oceny wypadków, znajdują zastosowanie również do tych, mających miejsce w trakcie działalności, co do której nie ma pewności czy jest sportem. Dotyczy to na przykład wypadków towarzyszących walce lub grze uprawianej z obowiązku (jak w szkole czy w wojsku) bądź zdarzających się w toku rekreacyjnego uprawiania sportu (np. dzieci grające w piłkę nożną na łące). Wszystko to ma bezpośredni związek z pojmowaniem słowa sport. To właśnie przekonuje o konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia tej kwestii.
Ponieważ trudno o taką definicję sportu, na której można by się oprzeć bez zastrzeżeń trzeba ograniczyć rozważania poświęcone temu pojęciu do wymaganego minimum. Za podstawę można przyjąć określenie, które odnosi się do takiej działalności człowieka, która w danych warunkach społecznych, kulturowych i ekonomicznych uznawana jest przez społeczeństwo za uprawianie sportu, odpowiadając wzorcowi jednej z dyscyplin sportowych . Chodzi o powszechne odczucie społeczne, względem którego dana forma uprawiania sportu traktowana jest jako rodzaj dyscypliny sportowej.

Sport to świadoma i dobrowolna działalność człowieka podejmowana w celu zaspokojenia potrzeb: zabawy, współzawodnictwa oraz doskonalenia własnych cech fizycznych i umysłowych. Wyraża się przez ćwiczenia i gry uprawiane według określonych zasad (…). Sportem nazywa się nie tylko uprawianie określonej działalności w sposób ciągły lecz także sporadyczny. W związku z tym pojęcie to obejmuje wszelkie formy uczestnictwa w walkach i grach. Nie zawęża się do działalności, którą zwykło się określać jako sport wyczynowy.
Trzeba również podkreślić, że mianem sportu określa się nie tylko działalność uprawianą w sposób zorganizowany w klubach i innych organizacjach sportowych, ale także rekreacyjnie i na własną rękę. W przeciwnym wypadku, gdyby zająć stanowisko, że sport można uprawiać tylko w ramach organizacji sportowych (…), nie wolno byłoby indywidualnie pływać jeździć na łyżwach lub nartach itp. Byłoby to zaprzeczeniem wolności osobistej człowieka i uniemożliwieniem korzystania z dobrodziejstw sportu. W związku z tym uprawianie danej dyscypliny w toku specjalnie zorganizowanych zawodów lub poza nimi, indywidualnie. Publicznie bądź tez bez udziału kibiców. Także branie udziału w treningach, rozgrzewkach czy sprawdzianach mieści się w granicach pojęcia sportu.

Warto też wspomnieć, że z pojęciem sportu identyfikuje się nie tylko dyscypliny uznane przez władze państwowe (nawet jeśli poparcie to byłoby dorozumiane) ale także dyscypliny wręcz nieakceptowane. Oczywiście uprawianie takiej dyscypliny może rodzić niekorzystne konsekwencje choćby w sferze odpowiedzialności karnej za wypadki sportowe. Do uznania pewnej działalności za dyscyplinę sportową nie jest konieczne uznanie formalne w postaci jakiegoś aktu prawnego. Wystarczy tylko brak formalnego zakazu i uznanie faktyczne w formie przyjęcia się danej dyscypliny sportowej w społeczeństwie. (zarabianie na reklamie - na tej stronie dowiesz się, jak zarabiać na sporcie)
W związku z powyższym brak zinstytucjonalizowania danej rywalizacji przez powołanie określonej organizacji sportowej (związek, klub lub sekcja) nie pozbawia danej działalności znaczników sportu. Może być to spowodowane na przykład tym, że jest to dyscyplina nowa i mało rozpowszechniona.

W celu zakwalifikowania danej działalności człowieka jako uprawianie sportu należałoby sprecyzować znaczenie wzorca, z którym jest identyfikowana. Chodzi bowiem o istotę danej dyscypliny sportowej określoną w sposób ogólny. Ujmując najważniejsze elementy, bez których działalność ta traciłaby cechy tej dyscypliny. Na przykład elementarne zasady gry w futbol sprowadza się do uczestnictwa dwóch drużyn kopiących piłkę w celu umieszczenia jej w bramce drużyny przeciwnej. Ten uproszczony opis zasad, w którym świadomie nie umieszczono precyzyjnych danych jak np. liczba uczestników, czas gry, wymiary boiska itp., sprowadza się właśnie do wyjaśnienia owego wzorca. W związku z powyższym spotkaniem piłki nożnej nie nazywa się wyłącznie rozgrywek ligowych dwóch drużyn klubowych, odbywających się z poszanowaniem regulaminu, ale także grę grupy osób na prowizorycznie wyznaczonym boisku z pogwałceniem oficjalnych reguł sportowych. (Cieszyn - w tym mieście wszyscy uwielbiają sport)
Uprawianiem sportu zatem jest każda konkretna czynność człowieka o istotnych cechach jednej z uznawanych dyscyplin sportu, wykonywana przy zachowaniu zasadniczych reguł i zwyczajów sportowych. Według niektórych autorów działanie traci charakter sportowy wtedy, gdy przejawia się ono jako umyślne, zamierzone naruszenie reguł sportowych.

Biorąc pod uwagę prawne aspekty sportu, zwłaszcza wypadki sportowe regułom sportowym przypisuje się duże znaczenie prawne. Przestrzeganie ich bowiem jest warunkiem zastosowania szczególnych zasad odpowiedzialności za wypadki sportowe a przede wszystkim jej wyłączenie.

Znaczenie słowa sport należałoby rozszerzyć o pewien czynnik jakim jest cel. Rozumiany obiektywnie jako to, co się osiąga dzięki jego uprawianiu i subiektywnie – cele jakie osoba uprawiającej sport pragnie osiągnąć. Jednak celem powszechnie uznawanym za znaczący element sportu jest współzawodnictwo, walka sportowa, odniesienie wygranej nad przeciwnikiem. W tym kontekście znaczenia celu sportowego obojętne są motywy i pobudki działania uczestnika gry. Może on zmierzać do wygranej dla samej satysfakcji, osiągnięcia rozgłosu. Motorem działania może też być wizja nagrody za zwycięstwo itd.. Różnie pojmuje się cele sportowe. Czasami uczestnikowi walki lub gry przyświecają inne cele, de facto ze sportem nie mające nic wspólnego. Innymi słowy chodzi o to, aby uczestnik gry dążył do pierwszeństwa we współzawodnictwie bądź pokonania rywala, a nie kierował się innym celem. (witryna o sporcie - wynikinazywo)

Historia wielu odmian sportu nawiązuje do utylitarnych czynności człowieka w zamierzchłej przeszłości, jak łowiectwo, wędkarstwo, łucznictwo, wioślarstwo, narciarstwo itd. Sporo innych dyscyplin sportowych pochodzi od antycznych igrzysk greckich. Także w starożytności uprawiano ćwiczenia typu sportowego, służące przede wszystkim podnoszeniu sprawności żołnierskiej. Igrzyska rzymskie służyły głównie celom widowiskowym. W średniowieczu były znane gry i zabawy będące elementem wychowania rycerskiego. Rozwijały się ludowe formy gier oraz ćwiczeń (np. zapasy, biegi).
Na początku XIX wieku zaczęły powstawać sportowe formy organizacyjne jak kluby, które początkowo miały charakter ekskluzywny, później rozpowszechniły się w środowisku mieszczańskim. W drugiej połowie XIX wieku przystąpiono do opracowywania przepisów określających warunki rozgrywania poszczególnych konkurencji sportowych.
Dynamiczny rozwój współczesnego sportu datuje się od końca XIX wieku a przede wszystkim od powstania w 1896 roku igrzysk olimpijskich. W miarę mnożenia się klubów sportowych i towarzystw zajmujących się daną konkurencją sportową, w poszczególnych krajach powstały gromadzące je związki sportowe a następnie międzynarodowe federacje dla poszczególnych dyscyplin sportu. (typy piłka nożna)
Współcześnie sport jest uprawiany przez szerokie rzesze ludzi oraz stanowi formę powszechnego widowiska.

P. S. Pojęcie sportu stanowi rozdział pracy magisterskiej, której tematem jest Ryzyko sportowe. Traktuje ona o karnoprawnym charakterze reguł sportowych i odpowiedzialności karnej uczestników dyscyplin za wypadki mające miejsce w trakcie ich uprawiania.
Definicje, klasyfikacje oraz zarys historyczny istnienia reguł sportowych znajdziecie w powyższej pracy. (bukmacherzy promocje)

Deweloper – łącznik między grupą inwestycyjna a klientem.

W nowoczesnych systemach pozyskiwania i budowania mieszkań bardzo szybko pojawiły się instytucje i osoby, które wyparły przestarzałe spółdzielcze systemy budownictwa mieszkaniowego. Pojęcie deweloperzy na stałe znalazło swoją pozycję w słowniku tej branży. Deweloper jest w tym przypadku głównym inwestorem, który musi pozyskać środki i możliwości kredytowania wydatków związanych z tą inwestycją. Nadzór i realizacja takiej inwestycji jest poważnym przedsięwzięciem.

Aranżacja wnętrz – sztuka czy czynność niezbędna.

Przykłady gotowych wykonanych projektów i urządzonych pomieszczeń są bardzo często inspiracją do pomysłów jak ma wyglądać aranżacja wnętrz w konkretnym mieszkaniu. Bardzo często taki wzór jest jak przewodnik w wykonywaniu aranżacji konkretnego pomieszczenia. W domach z tradycjami urządzanie pomieszczeń było przekazywane z pokolenia na pokolenie bo trzeba było zachować w nich ducha czasu i tradycje pokoleń. Aranżacja wnętrz jest umiejętnością, którą ma każdy człowiek w ramach własnego gustu i upodobań. Indywidualnym gustom poddają się zwłaszcza baterie łazienkowe i ceramika łazienkowa - niektóre to prawdziwe dzieła sztuki.

Prawo budowlane – zbiór przepisów budowlanych i przepisów o zagospodarowaniu

Ustawodawca wydał i okresowo uaktualnia zbiór przepisów budowlanych zwanych prawo budowlane. Jest to bardzo obszerny zbiór, który podzielony na podobszary obejmuje bardzo szeroko wiele dziedzin życia i służy ogromnej ilości ludzi.Prace budowlane są niebezpieczne i trzeba zachowywać dużą ostrożność przy ich wykonywaniu. Porządek na placach budów oraz w remontowanych pomieszczeniach, budynkach i obiektach to też ma wpływ na bezpieczeństwo i reguluje to prawo budowlane.