Rzeżączka to jedna z najczęściej występujących chorób wenerycznych. Okres inkubacji jest krótki, trwa od 2 do 7 dni. Obraz kliniczny w typowym zakażeniu to przeważnie ropne zmiany z wydzieliną z cewki moczowej lub szyjki macicy przeważnie występująca z zaburzeniami mikcji. W rozmazie bezpośrednim z ropnej wydzieliny widać charakterystycznie ułożone dwoinki bakterii Neisseria gonorrhoeae, umieszczone w środku leukocytów.

Oprócz ostrego stanu zapalnego cewki moczowej bakterie te mogą wywoływać: zapalenie szyjki macicy, gruczołu krokowego, ropnie okołocewkowe, zapalenie jajników, jąder, gardła i odbytu. Jako powikłania i zakażenia okołoporodowe mogą także wystąpić zapalenia spojówek, zakażenia septyczne, OUN, rozsiane zakażenia gonokokowe (DGI) i zapalenia stawów. Konsekwencją nieleczonej rzeżączki lub powtarzających się infekcji może być bezpłodność oraz schorzenia stawów i serca.

Do zakażenia może dojść na skutek kontaktu seksualnego z zakażonym partnerem lub poprzez używanie tych samych przedmiotów higieny osobistej.

Leczenie: podawana ogólnie ampicylina lub penicylina prokainowa w dwóch pojedynczych dawkach, lub cefuroksym lub ceftriakson. Dla szczepów produkujących betalaktamazy (2-3% szczepów w Polsce) spektynomycynau, penicyliny z inhibitorami betalaktamaz. Inne choroby układu płciowego to między innymi: chlamydioza, mykoplazma, ureaplazma, rzęsistkowica pochwowa, waginoza, opryszczka HSV, drożdżyca.