Grecki historyk Ksenofon w VI w.p.n.e. opisał psy, które zatrzymywały się czując zapach zwierzyny, a nie ścigały jej. Chociaż uważano to za wadę, wiadomo, że geny warunkujące takie zachowanie istniały od tak dawna. Dokładne pochodzenie psa wystawiającego (zwanego też Epagneul lub Spaniel) jest tajemnicą. Stanowi prawdopodobnie mieszaninę, której nie da się rozszyfrować. Sierść pofalowana na uszach, nogach i ogonie przypomina raczej owczarki stróżujące niż szorstkowłose owczarki czy psy wodne. Pasja do polowania przemawia Za Ogammi lub, wywodzącymi się od nich wy złami. Może był kombinacją dwóch typów, z których oba zawdzięczają swoje geny mastiffowi. Psy yorki wystawiające pojawiły się wszędzie tam, gdzie trafili Celtowie: we Francji, w południowych Niemczech, w Niderlandach, a także w Irlandii i Szkocji. Ponieważ historia Celtów i ogarów łączy się nierozerwalnie, pochodzenie psów wystawiających mogło być analogiczne do pochodzenia Celtów. Często powtarzane stwierdzenie, że spaniele pochodzą z Hiszpanii, ponieważ mają hiszpańską nazwę, jest błędne. Również ich legowiska były wspaniałe. Znane były w środkowej i północnej Europie, szczególnie we Francji, a także na Wyspach Brytyjskich. Chociaż yorki krążyły między stolicami europejskimi, sprzedawane przez królów i szlachtę, nie ma żadnych wskazówek, że Hiszpania była ich ojczyzną. Francuski czasownik espanir znaczy przykucnąć lub rozpłaszczyć się, i wydaje się bardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem nazwy, ponieważ określa sposób polowania pierwszych spanieli.